Er zijn plekken die je niet loslaten, ook als je er niet bent. Frankrijk is voor mij zo’n plek. Het blijft ergens hangen, als een sfeer die zich niet laat uitwissen, hoe lang de afstand ook is.

Wanneer mensen mij vragen wat ze absoluut moeten zien en doen tijdens een bezoek aan Parijs, vind ik dat altijd een lastige vraag. Natuurlijk zijn er de bekende bezienswaardigheden, maar voor mij zit de magie van Parijs juist in het onbekende. In het slenteren zonder doel, het kijken naar voorbijgangers vanaf een terras en het ontdekken van straatjes waar je eigenlijk niet van plan was te komen. Toch zijn er een aantal plekken en ervaringen waar ik regelmatig naar terug ga als ik in Parijs ben.

Wanneer mensen vragen hoe ik een boek schrijf, denken ze vaak eerst aan het plot. Aan de grote gebeurtenissen, de romantische verhaallijn of de onverwachte wendingen. Maar voor mij begint een verhaal bijna altijd bij het creëren van de personages.

Er zijn van die plekken die je even helemaal uit je dagelijkse ritme halen, plekken waar de tijd lijkt te vertragen en waar je zintuigen wakker worden op een zachte, bijna magische manier. Voor mij is Maastricht zo’n plek. Een weekend in deze stad voelt altijd een beetje alsof ik ontsnap naar het buitenland, terwijl ik eigenlijk gewoon een paar uur van huis ben. Het begint al bij het slenteren door de smalle straatjes, waar elk hoekje een uitnodiging is om even stil te staan. De historische panden met hun prachtige gevels, de kleine boetiekjes vol bijzondere vondsten, de geur van versgebakken brood of koffie uit een gezellig café, alles nodigt uit om te kijken, ontdekken en te verdwalen. Soms is dat verdwalen precies wat je nodig hebt; je raakt de tijd een beetje kwijt en komt er frisser uit dan je erin ging.

Toen ik thuis kwam van een van mijn reisjes naar Parijs, kwam ik een hele mooie quote tegen die mijn gevoel van dat moment precies omschreef.

Het boek waar ik de laatste maanden druk mee bezig ben geweest, heeft vele fasen doorstaan. Een aantal jaar geleden begon ik met het idee en zijn de scenes vele malen herschreven. Vorig jaar maart was het manuscript klaar. Tot ik het herlas en dacht: nee, dit is het toch niet. Ik vroeg mijn schrijfredacteur om raad en ik nam het besluit om het manuscript totaal om te gooien. We zijn negen maanden verder en het is af. En precies zoals het naar mijn idee moet zijn.

Parijs heeft veel mooie plekken en een daarvan is de stad beleven vanaf het terras. Ik kan er zitten met een koffie, thee of een glas wijn in de middag, mensen kijken, mijmeren en het gevoel hebben dat de stad zich vanzelf aan me laat zien. Een terras in Parijs is voor mij als schrijver een perfecte plek. Er is altijd beweging: klinkende glazen, een ober die haastig langsloopt, een gesprek dat ik opvang. Het zijn die kleine momenten die me inspireren, die soms zelfs de eerste zinnen van een verhaal vormen. 

Eindelijk, het is lente! Een tijd waar ik lang naar uitgekeken heb en van droomde toen we in januari met zoveel sneeuw te maken kregen. Het start van het voorjaar voelt voor mij altijd veelbelovend. Het licht verandert (heerlijk dat het nu ’s avonds langer licht blijft!) de lucht ruikt lekkerder naar de bloemen die bloeien, en alles lijkt net iets langzamer te gaan. Ook dat laatste ervaar ik als zeer prettig.

Al langere tijd keek ik uit naar de publicatie van het boek Forever Vintage, omdat ik, door o.a. het schrijven van mijn boek waar vintage kleding een rol speelt, geinteresseerd ben geraakt in vintage mode.

Hoe de lente en bloesems de stad veranderen en waarom ze schrijvers blijven inspireren

Wanneer ik in Parijs ben, verandert mijn manier van kijken. Ik vertraag mijn ritme en ik let op de kleine dingen die misschien normaal onopgemerkt zouden blijven: een vrouw die met een boek langs de Seine loopt, een verweerde deur met wel gepoetste deurknoppen die glanzen in het ochtendlicht en je je afvraagt hoeveel verhalen er achter die deur schuilgaan, het geluid van een koffiekop dat op een marmer tafeltje wordt neergezet. Het dagelijkse leven in een grote stad.

Sommige wijken bezoek je niet die ontdek je. Le Marais in Parijs is zo’n plek voor mij. Zodra ik er ben, zakt mijn tempo vanzelf. Ik kijk omhoog, raak afgeleid door de mooie architectuur, ik blijf hangen bij etalages, sla straatjes in zonder te weten waar ze eindigen. En telkens weer voel ik hetzelfde: dit is Parijs zoals ik het wil beleven langzaam, intuïtief, zonder plan, maar vol gevoel.