Bloesemdroom in Parijs

Hoe de lente en bloesems de stad veranderen en waarom ze schrijvers blijven inspireren

Er is een moment in Parijs waarop de stad een transformatie doormaakt. Het is het moment waar vele naar uitkijken. De winter is voorbij en maakt plaats voor een nieuw seizoen. Het seizoen dat Parijs in fluweel roze en wit hult.  

Vorige week donderdag was ik voor een dag in Parijs om een filmpje op te nemen voor mijn boek. Met mijn vriendin ontdekten we een prachtige magnolia boom die schitterde in de ochtendzon. Het was het perfecte moment en de plek om het item dat een prominente rol speelt in mijn boek, vast te leggen. 

Een paar blaadjes dwarrelden naar beneden, er stond een licht briesje die het item, nee ik verklap nog niet alles, een mooie beweging gaf waardoor de kleuren nog meer sprankelden. Aan de overkant zaten twee jongens te tekenen, een Japanse vrouw die betovert was door de prachtige magnolia's, wierp een goedkeurende blik op het item en glimlachte. Ja, het is een blikvanger, en dat werd het nog meer door het decor van de magnolia's en Parijs. Het voelde als het begin van iets moois, iets wat nog in de kinderschoenen staat, maar tot iets moois kan uitbloeien, zoals deze magnolia's die ons startsein gaf voor een nieuw seizoen vol mogelijkheden.

Een begin

Parijs heeft dit effect op mij. De stad geeft me telkens opnieuw een creatieve boost, alsof de straten vol verborgen verhalen liggen die alleen nog opgeschreven hoeven te worden. Het is niet voor niets dat ik een notitieboek in mijn tas draag, en veel foto's maak om de observaties vast te leggen. Het dagelijkse Parijse leven is een grote inspiratiebron. De glimlach van de krantenverkoper die een grapje maakt, de obers die zigzaggen tussen de tafeltjes en koffie en thee serveren en soms al een glas wijn met een knipoog. De mensen die genieten van de lentezon in het Jardin du Palais-Royal. De bankjes zijn vol. De ene leest, de ander mijmert. 

Ik slenter door de straatjes, zonder plan en blijf af en toe voor een etalage staan waar een mooie jurk hangt en ik deze mijn hoofdpersoon zie dragen als ze op weg is naar haar nieuwe droom. Ik verplaats me Aimee, zo heet mijn hoofdpersoon. Ik zie haar zoektocht voor me, voel haar angst voor het nieuwe, maar tegelijkertijd ook het opwindende gevoel dat alle wegen voor haar openliggen en ze alleen maar de kansen hoeft te pakken die voor het grijpen liggen.

Parijs doet dat met je.

Een mijmering

Ik sta aan de kade en de Seine glinstert in de zon. In de verte ontwaar ik de Eiffeltoren. Terwijl ik daar sta, denk ik terug aan mijn boek dat nu ter redactie ligt. Het speelt zich af tussen Parijs en Zuid-Frankrijk, tussen herinneringen, geheimen en nieuwe dromen. En precies op zulke momenten voel ik weer waarom ik het wil schrijven.

Omdat verhalen, net als bloesem, ergens moeten beginnen.

En een gevoel dat zegt: dit is nog maar het begin. 

En soms, precies onder die ene prachtige bloesemboom, ontstaat de eerste zin van een nieuw verhaal of de eerst stap naar een nieuwe reis.