Wanneer mensen vragen hoe ik een boek schrijf, denken ze vaak eerst aan het plot. Aan de grote gebeurtenissen, de romantische verhaallijn of de onverwachte wendingen. Maar voor mij begint een verhaal bijna altijd bij het creëren van de personages.
Want hoe mooi een setting ook is, of dat nu een lavendelveld in de Provence is of een verborgen straatje in Parijs, uiteindelijk zijn het de mensen die een verhaal maken en levendig maken.
Zo ontstaan mijn personages
Vaak ontstaat een personage niet achter mijn laptop, maar ergens onderweg. Ik observeer daardoor ook veel, waar ik ook ben.In een café waar iemand alleen aan een tafeltje zit te schrijven. Op een markt waar een oudere vrouw haar boodschappen doet. Of tijdens een wandeling door een dorpje in Zuid-Frankrijk, waar ik iemand zie die onmiddellijk mijn nieuwsgierigheid wekt. Of in het openbaar vervoer, waar een stel met elkaar praat.
Ik vraag me dan af:
- Wie is deze persoon?
- Waar droomt hij of zij van?
- Wat doet deze persoon in het dagelijkse leven?
- Wat is er gebeurd voordat dit moment plaatsvond?
Soms ontstaat daaruit een volledig personage of inspireert het grotendeels om mijn personages vorm te gaan geven. Voor mij zit geloofwaardigheid niet in grote karakterbeschrijvingen, maar juist in kleine details. Zoals hoe iemand een kop koffie vasthoudt, op een bepaalde manier praat, de mimiek, kledingstijl etc.
Juist die kleine observaties maken een personage menselijk. Vaak schrijf ik zulke details op in een notitieboekje die ik altijd bij me draag.
Geen perfecte mensen
In feelgoodromans komt liefde vaak centraal te staan, maar ik geloof niet in perfecte hoofdpersonen. Mijn personages maken fouten, laten hun zwakte zien, maken soms een verkeerde beslising, laten een kans voorbijgaan, Ik vind het belangrijk dat lezers zichzelf ergens in een personage kunnen herkennen. Niet omdat ze hetzelfde leven leiden, maar omdat ze dezelfde onzekerheden, verlangens of twijfels voelen.
Setting van mijn boek
Omdat veel van mijn verhalen zich afspelen in Frankrijk, speelt de omgeving vaak een grote rol bij het vormen van mijn personages.
Een vrouw die woont tussen de lavendelvelden zal anders naar het leven kijken dan iemand die leeft in de drukte van Parijs. De plek beïnvloedt hun ritme, hun dromen en zelfs hun keuzes.
Daarom probeer ik tijdens mijn verblijven in Frankrijk alleen de omgeving te observeren, maar ook de mensen die er wonen. Hun gewoontes, gesprekken en dagelijkse routines geven vaak net zoveel inspiratie als de landschappen zelf.
Soms verrassen personages mij
Het bijzondere aan schrijven is dat personages na verloop van tijd een eigen leven lijken te krijgen. Ik begin vaak met een duidelijk beeld van wie iemand is. Maar tijdens het schrijven gebeurt het regelmatig dat een personage iets doet wat ik niet had gepland. Of dat een bijpersonage ineens een grotere rol speelt in mijn verhaal. Of een scene ontwikkelt zich anders dan ik vooraf had bedacht. Dat zijn vaak de momenten waarop een verhaal echt gaat leven.
Uiteindelijk draait alles om gevoel
Wanneer ik een boek schrijf, wil ik niet alleen een verhaal vertellen. Ik wil dat lezers het gevoel krijgen dat ze de personages kennen. Dat ze met hen meelopen door de straten, hun twijfels en beslissingen begrijpen en hopen dat alles goed komt.
Want als een lezer aan het einde van een boek afscheid neemt van een personage alsof het een oude bekende is geworden, dan weet ik dat dat personage echt tot leven is gekomen.
En misschien is dat wel het mooiste onderdeel van schrijven: mensen creëren die nooit hebben bestaan, maar die voor even toch helemaal echt voelen.
Reactie plaatsen
Reacties