Eindelijk, het is lente! Een tijd waar ik lang naar uitgekeken heb en van droomde toen we in januari met zoveel sneeuw te maken kregen. Het start van het voorjaar voelt voor mij altijd veelbelovend. Het licht verandert (heerlijk dat het nu ’s avonds langer licht blijft!) de lucht ruikt lekkerder naar de bloemen die bloeien, en alles lijkt net iets langzamer te gaan. Ook dat laatste ervaar ik als zeer prettig.
Ik zag de eerste bloesems in Parijs, en ik kon er geen genoeg van krijgen om deze te fotograferen. Ik geniet van de ochtenden die met zonlicht dat door de gordijnen glijdt en een gouden gloed op de muur geven.
Ik merk dat ik automatisch meer naar buiten trek. Wandelen zonder bestemming, ergens neerstrijken met een notitieboek, gedachten laten komen en gaan. En juist daar, in die eenvoud, gebeurt iets bijzonders met mijn schrijven.
Mijn boek beweegt mee met het seizoen. Waar het in de winter soms zoeken was naar woorden, lijken ze nu vanzelf te komen. Alsof de lente niet alleen de natuur opent, maar ook iets in mij. Ideeën ontstaan terwijl ik langs bloeiende bloemen wandel, dialogen vormen zich in mijn hoofd terwijl ik mensen observeer op een zonnig terras.
Er zit een soort lichtheid in dit proces. Minder moeten, meer laten ontstaan. Minder nadenken, meer voelen. En misschien is dat precies wat de lente brengt: ruimte. Ruimte om te creëren, om te genieten, om gewoon even te zijn in plaats van constant vooruit te willen.
De komende tijd voelt als een belofte. Van lange dagen buiten, van schrijven in het zonlicht, van kleine momenten die groot genoeg zijn om bij stil te staan. Maar ik ook, in rust, in vertrouwen, in het durven volgen van wat goed voelt.
Mijn eerste boek is bijna af…gereed om die ene stap te zetten, waar ik jaren naar toe heb gewerkt…
De lente herinnert me eraan dat niet alles geforceerd hoeft te worden. Dat sommige dingen vanzelf komen, precies op het juiste moment.
Reactie plaatsen
Reacties