Toen ik thuis kwam van een van mijn reisjes naar Parijs, kwam ik een hele mooie quote tegen die mijn gevoel van dat moment precies omschreef.
A walk about Paris will provide lessons in history, beauty, and in the point of Life
(Thomas Jefferson)
Mijn lichaam was thuis, mijn ziel was nog steeds in Parijs.
Paris je t’aime
Parijs is bekend om haar geschiedenis en schoonheid. Voor velen van ons is dit een stad van kansen en heel veel inspiratie. Een stad waar je kunt verdwalen en tegelijkertijd precies vindt wat je nog niet wist dat je zocht. Er zijn heel veel mensen die verhuizen naar Parijs om een carrière op te bouwen, om iets nieuws te starten of om meer over zichzelf te leren. Alsof de stad je zachtjes dwingt om opnieuw te beginnen, maar dan bewuster, langzamer, met meer aandacht.
Zelf ben ik nooit langer dan drie dagen in Parijs geweest, maar een van de dingen die op mijn bucketlist staat (die ik ooit met jullie zal delen) is om voor langere tijd naar Parijs te gaan. Niet als bezoeker, maar als iemand die er even woont. Ik zou een appartement huren in een van de straten waar de ochtend nog rustig begint, met brood dat wordt gehaald bij de boulangerie op de hoek en het geluid van de stad dat langzaam op gang komt.
Om het echte Parijse leven te ervaren. Niet alleen de plekken die je bezoekt, maar ook de plekken waar je gewoon langsloopt zonder plan. Om de stad op een andere manier te ontdekken, zonder haast. Om lessen in geschiedenis te leren in musea waar je uren kunt verdwalen tussen eeuwen die stil lijken te staan. Om schoonheid te vinden in de details: de gevels, de lichtval op de Seine, de stoelen op een terras die nooit precies recht staan maar toch kloppen. En om lessen in het leven te leren die je niet kunt plannen, alleen kunt ervaren.
Elke stad heeft zijn charme, maar Parijs steekt hier voor mij bovenuit. In Parijs voel ik me niet alleen een bezoeker, maar ook een beetje onderdeel van iets groters. De stad heeft me jaren geleden al omhelsd, zacht maar duidelijk, en dat gevoel komt telkens terug zodra ik er weer ben. Alsof de stad me herkent.
Omdat ik ook een schrijver ben, biedt Parijs mij de inspiratie die ik nodig heb voor de verhalen die ik aan het schrijven ben. Het is een stad die je dwingt om te kijken, te luisteren, te vertragen. Net als in de film Midnight in Paris, wanneer Gil zonder plan door de stad loopt en elke stap die hij zet een nieuw verhaal lijkt te openen. Alsof de straten zelf beginnen te schrijven.
Er zijn zoveel verhalen in de Parijse straten te vinden. In een gesprek dat je opvangt op een terras, in een winkel waar een oude spiegel tegen de muur hangt, in een onbekende straat waar je toevallig terechtkomt. Het is een stad die nooit uitgepraat raakt.
En misschien is dat precies waarom ik er steeds naar terug wil. Niet alleen om te zien, maar om te voelen. Om even in een ander ritme te leven, waarin inspiratie vanzelf lijkt te ontstaan.
De stad zelf is een grote inspiratiebron en ik hoop dat ik nog veel meer kansen krijg om mijn dromen waar te maken en Parijs vaker te zullen bezoeken dan ik nu doe. Misschien zelfs ooit voor langer dan drie dagen. Misschien zelfs lang genoeg om het gevoel van thuiskomen en wegdromen tegelijk te begrijpen.
Bij welke stad ervaar jij speciale gevoelens?
Reactie plaatsen
Reacties