Het boek waar ik de laatste maanden druk mee bezig ben geweest, heeft vele fasen doorstaan. Een aantal jaar geleden begon ik met het idee en zijn de scenes vele malen herschreven. Vorig jaar maart was het manuscript klaar. Tot ik het herlas en dacht: nee, dit is het toch niet. Ik vroeg mijn schrijfredacteur om raad en ik nam het besluit om het manuscript totaal om te gooien. We zijn negen maanden verder en het is af. En precies zoals het naar mijn idee moet zijn.
Geen te strak plan hebben
Het schrijven van een boek is dus niet met een heel strak plan begonnen. Ik ben niet eerst gaan plotten en dat ga ik vanaf nu wel doen. Ook al weet ik dat ik wellicht nog iets zal veranderen, maar ik heb gemerkt dat ik het fijner vind als ik al wel een beetje weet wat het verhaal zal zijn en zal eindigen.
Vertrouwen in jezelf
Ik schrijf al best lang en ik dacht altijd dat een boek schrijven vooral draaide om discipline en schrijftechniek, wat ook heel belangrijk is. Dat ik discipline heb, daar ben ik nu wel achter. Hoe vaak ik wel niet in de avonden, na mijn werk, nog een hele lang tijd aan mijn boek heb gewerkt, of in de weekenden. Maar gaandeweg heb ik ook ontdekt dat schrijven ook te maken heeft met vertrouwen, loslaten (daar ben ik nu mee bezig!) en blijven doorgaan, ook als het even tegenzit. Perfectie is goed, maar kan ook je grootste blokkaden zijn. Er waren momenten dat ik te lang bleef hangen bij een bepaalde scene of alinea, omdat ik vond dat elk woord moest kloppen. En dit is niet nodig als je met de eerste versie bezig ben. De eerste versie mag wat 'rommeliger' zijn. Toen ik dat losliet, merkte ik dat ik een betere flow kreeg en meer creativiteit.
Uit de comfort zone stappen
Wat ik ook leerde is dat mijn idee pas echt tot leven kwam toen ik het opschreef. In het begin was ik nog te voorzichtig met bepaalde gedachten en gebeurtenissen. Zou het niet te heftig zijn? Paste dit wel bij mij als schrijver? Toen ik het opschreef en later teruglas, was ik blij dat ik doorgezet had. Naar mijn idee zijn dit nu de beste scenes in het boek.
Bewust afstand nemen
Een andere belangrijke les was het belang van afstand nemen. Er waren dagen waarop ik zo diep in mijn verhaal zat, dat ik het overzicht verloor. Door even afstand te nemen door bijvoorbeeld een wandeling te maken, pf een dag niet te schrijven, kon ik met een frisse blik terugkeren. Vaak zag ik dan precies wat er ontbrak of juist te veel was.
Feedback is belangrijk!
Daarnaast ontdekte ik hoe waardevol feedback is. Het kan spannend zijn om je werk te delen, omdat het zo persoonlijk voelt. Op een gegeven moment, en zeker aan het eind, had ik last van blinde vlekken. Zij liet mij zien wat ik zelf niet meer zag en hielpen me om mijn verhaal sterker te maken.
Je leert jezelf heel goed kennen
Misschien wel de belangrijkste les is dat schrijven niet alleen gaat over het verhaal op het digitale papier, maar ook over jezelf. Tijdens het schrijven kwam ik mezelf tegen: mijn twijfels, mijn doorzettingsvermogen, mijn verlangen om iets te creëren dat echt is. Het proces veranderde niet alleen mijn manuscript, maar ook mijzelf.
En ergens, tussen alle herschrijvingen en momenten van onzekerheid door, voelde ik het ineens: dit verhaal klopt. Dit is mijn project van jaren dat nu eindelijk klaar is om gedeeld te worden.
Mijn eerste boek schrijven was een uitdagende reis vol kleine ontdekkingen. En misschien is dat wel precies wat schrijven zo bijzonder maakt: je begint met een idee, maar je eindigt met zoveel meer.
Reactie plaatsen
Reacties