Darina Nykl

Parijs is een drukke stad, maar er zijn genoeg plekjes te vinden waar je rustig kunt zitten en genieten van al het moois om je heen. Een van de dingen die ik deed een paar uur voordat mijn trein weer richting Rotterdam zou vertrekken, was een wandeling maken door de tuin van het Palais Royal.

Er zijn momenten waarop ik besef dat schrijven allang niet alleen maar een hobby is. Het is een manier geworden om me te kunnen uiten en me even in een andere wereld kan terugtrekken. Ik observeer daardoor meer. Ik let op details die anderen misschien niet zien. Een oude gevel met verweerde luiken, een vrouw die voorbijloopt in een vintage jurk, een mooi doorkijkje. Alles kan een begin zijn van een verhaal.

Er zijn plekken die je niet loslaten, ook als je er niet bent. Frankrijk is voor mij zo’n plek. Het blijft ergens hangen, als een sfeer die zich niet laat uitwissen, hoe lang de afstand ook is.

Wanneer mensen mij vragen wat ze absoluut moeten zien en doen tijdens een bezoek aan Parijs, vind ik dat altijd een lastige vraag. Natuurlijk zijn er de bekende bezienswaardigheden, maar voor mij zit de magie van Parijs juist in het onbekende. In het slenteren zonder doel, het kijken naar voorbijgangers vanaf een terras en het ontdekken van straatjes waar je eigenlijk niet van plan was te komen. Toch zijn er een aantal plekken en ervaringen waar ik regelmatig naar terug ga als ik in Parijs ben.

Wanneer mensen vragen hoe ik een boek schrijf, denken ze vaak eerst aan het plot. Aan de grote gebeurtenissen, de romantische verhaallijn of de onverwachte wendingen. Maar voor mij begint een verhaal bijna altijd bij het creëren van de personages.

Er zijn van die plekken die je even helemaal uit je dagelijkse ritme halen, plekken waar de tijd lijkt te vertragen en waar je zintuigen wakker worden op een zachte, bijna magische manier. Voor mij is Maastricht zo’n plek. Een weekend in deze stad voelt altijd een beetje alsof ik ontsnap naar het buitenland, terwijl ik eigenlijk gewoon een paar uur van huis ben. Het begint al bij het slenteren door de smalle straatjes, waar elk hoekje een uitnodiging is om even stil te staan. De historische panden met hun prachtige gevels, de kleine boetiekjes vol bijzondere vondsten, de geur van versgebakken brood of koffie uit een gezellig café, alles nodigt uit om te kijken, ontdekken en te verdwalen. Soms is dat verdwalen precies wat je nodig hebt; je raakt de tijd een beetje kwijt en komt er frisser uit dan je erin ging.