Darina Nykl

Eindelijk, het is lente! Een tijd waar ik lang naar uitgekeken heb en van droomde toen we in januari met zoveel sneeuw te maken kregen. Het start van het voorjaar voelt voor mij altijd veelbelovend. Het licht verandert (heerlijk dat het nu ’s avonds langer licht blijft!) de lucht ruikt lekkerder naar de bloemen die bloeien, en alles lijkt net iets langzamer te gaan. Ook dat laatste ervaar ik als zeer prettig.

Al langere tijd keek ik uit naar de publicatie van het boek Forever Vintage, omdat ik, door o.a. het schrijven van mijn boek waar vintage kleding een rol speelt, geinteresseerd ben geraakt in vintage mode.

Hoe de lente en bloesems de stad veranderen en waarom ze schrijvers blijven inspireren

Wanneer ik in Parijs ben, verandert mijn manier van kijken. Ik vertraag mijn ritme en ik let op de kleine dingen die misschien normaal onopgemerkt zouden blijven: een vrouw die met een boek langs de Seine loopt, een verweerde deur met wel gepoetste deurknoppen die glanzen in het ochtendlicht en je je afvraagt hoeveel verhalen er achter die deur schuilgaan, het geluid van een koffiekop dat op een marmer tafeltje wordt neergezet. Het dagelijkse leven in een grote stad.

Sommige wijken bezoek je niet die ontdek je. Le Marais in Parijs is zo’n plek voor mij. Zodra ik er ben, zakt mijn tempo vanzelf. Ik kijk omhoog, raak afgeleid door de mooie architectuur, ik blijf hangen bij etalages, sla straatjes in zonder te weten waar ze eindigen. En telkens weer voel ik hetzelfde: dit is Parijs zoals ik het wil beleven langzaam, intuïtief, zonder plan, maar vol gevoel.

Soms besef ik het me niet eens...