Darina Nykl

Hoe de lente en bloesems de stad veranderen en waarom ze schrijvers blijven inspireren

Wanneer ik in Parijs ben, verandert mijn manier van kijken. Ik vertraag mijn ritme en ik let op de kleine dingen die misschien normaal onopgemerkt zouden blijven: een vrouw die met een boek langs de Seine loopt, een verweerde deur met wel gepoetste deurknoppen die glanzen in het ochtendlicht en je je afvraagt hoeveel verhalen er achter die deur schuilgaan, het geluid van een koffiekop dat op een marmer tafeltje wordt neergezet. Het dagelijkse leven in een grote stad.

Sommige wijken bezoek je niet die ontdek je. Le Marais in Parijs is zo’n plek voor mij. Zodra ik er ben, zakt mijn tempo vanzelf. Ik kijk omhoog, raak afgeleid door de mooie architectuur, ik blijf hangen bij etalages, sla straatjes in zonder te weten waar ze eindigen. En telkens weer voel ik hetzelfde: dit is Parijs zoals ik het wil beleven langzaam, intuïtief, zonder plan, maar vol gevoel.

Soms besef ik het me niet eens...

Stel je voor dat je wakker wordt aan de Côte d’Azur. Ik open de ramen van het appartement en dat uitkijkt over een straat vol leven: winkels die net hun deuren openen, terrasjes die wachten op de eerste gasten. De zee zie ik niet, maar het  idee dat ze dichtbij is, vult mij al met rust.  Het licht valt warm over de straatstenen, en voor een moment lijkt de tijd stil te staan. Hier kun je opstaan zonder haast, met ruimte voor stilte, en gewoon luisteren naar het zachte ritme van de dag die begint.

Het is weer tijd voor een boekupdate!. Eind oktober heb ik een paar belangrijke beslissingen genomen die mijn schrijfproces een flinke boost hebben gegeven. Dus pak een lekkere kop koffie of thee en lees mee in mijn schrijfavonturen.