Soms besef ik het me niet eens...
Ik heb een boek geschreven en eigenlijk kan ik dat nog niet geloven dat ik al zover ben gekomen. Niet omdat het onbelangrijk is, maar omdat het dagelijkse leven vaak even wat harder aan me trekt. De dagen rijgen zich aaneen, taken moeten afgevinkt worden, en voor ik het weet, ben ik weer een week verder zonder dat ik er echt bij stil heb gestaan. Maar nu, nu is het moment daar dat ik dat wel doe, en wat voelt dat goed!
Negen maanden
Deze eerste versie van mijn boek heb ik in totaal in negen maanden geschreven. Naast mijn baan en andere omstandigheden die mijn aandacht nodig hadden, heb ik dit volbracht. Het was een periode vol uitdagingen, maar ook vol creativiteit. Terwijl alles rondom mij door ging, heb ik het verhaal wat al zolang een deel van mij is weten vast te leggen. En dat voelt echt als een kleine overwinning.
Inspiratie
Vorig jaar voorjaar besloot ik mijn manuscript dat ik al had, totaal te herschrijven. Samen met de hulp van mijn schrijfredacteur werkte ik aan een nieuwe synopsis en toen de zomer aanbrak, begon ik met (her) schrijven. Op mijn vrije vrijdagen in de zonnige tuin, weekenden en 's avonds na mijn werk. En de inspiratie kwam soms op de meest onverwachte momenten. Ik dompelde me er helemaal in, het was een creatieve stroom die me voortstuwde, zelfs op de dagen dat ik het druk had met andere dingen. Het was alsof mijn pen een eigen leven leidde, en ik slechts de toeschouwer was van dit magische proces.
En nee, het ging niet altijd even makkelijk. Er waren weleens momenten dat ik de laptop wilde dichtklappen en een dag naar het strand wilde gaan of urenlang op een terras in de zon wilde zitten, maar ik zette door. Elke keer als ik weer aan mijn nieuwe verhaallijn dacht voelde ik die opwinding. Het idee dat ik iets aan het creëren was waar ik al zoveel jaar aan had gewerkt, dat gaf me de kracht om door te zetten, zelfs als het dagelijkse leven me probeerde af te leiden. Nee is namelijk ook een antwoord.
Reflectiemoment
Af en toe overvalt het me, heel even. Dan denk ik: “Dit is echt.” Ik heb 75.000 woorden vastgelegd, een wereld gebouwd, iets afgerond dat alleen van mij was. En dan glipt het weer eventjes weg, opgeslokt door de dag. Maar nu, nu sta ik er bij stil, nu ik op die SEND-knop heb gedrukt en het boek bij mijn schrijfredacteur ligt.
Het is echt. I did it! En daar mag ik best trots op zijn!
Mijn moment.
En nu?
Wat de toekomst voor mijn boek in petto heeft, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik mijn boek naar een uitgeverij zal sturen die in mei de deuren opent om manuscripten te ontvangen. En wie weet, wordt het wel een bestseller. Wat dat betreft droom ik groot! En ja, ik ben ook al bezig met de synopsis voor deel twee.
Voor nu neem ik voor nu even de tijd om stil te staan bij wat ik heb bereikt in zo'n korte tijd en om dit mooie moment waar ik zolang naar uitgekeken heb, te vieren!
Reactie plaatsen
Reacties