Stel je voor dat je wakker wordt aan de Côte d’Azur. Ik open de ramen van het appartement en dat uitkijkt over een straat vol leven: winkels die net hun deuren openen, terrasjes die wachten op de eerste gasten. De zee zie ik niet, maar het idee dat ze dichtbij is, vult mij al met rust. Het licht valt warm over de straatstenen, en voor een moment lijkt de tijd stil te staan. Hier kun je opstaan zonder haast, met ruimte voor stilte, en gewoon luisteren naar het zachte ritme van de dag die begint.
Ochtendgloren
De ochtend breekt aan, langzaam, zonder haast. Voor mij ontvouwt zich een levendig beeld: winkeltjes die nog net hun rolluiken openen, cafés waar de stoelen nog stil wachten op hun eerste gasten. De zee zie ik nog niet maar het idee dat deze dichtbij is, vult mij al met een diepe rust. Ik luister naar het zachte geroezemoes dat langzaam de stad binnenstroomt en voel hoe de dag zich zachtjes ontvouwt.
Ik vind een plekje aan mijn favoriete tafeltje in het café aan de rand van het plein. Het schrijven stopt nooit echt; het stroomt door de dag heen. Een zin na het ontbijt, een alinea tussen het koffiedrinken door, kleine observaties die zich als een stroom van woorden verzamelen in mijn notitieboek. Het geroezemoes van gesprekken, het gerinkel van glazen en getik van bestek, alle kan een inspiratie zijn. Het schrijven leert mij kijken zonder meteen te willen verklaren, en om de wereld te voelen zoals ze is, in al haar subtiele bewegingen en kleuren.
Verdwaald in straatjes en verhalen
Tussen het schrijven door loop ik door de smalle straatjes van Nice. Trappen die eindeloos lijken, steegjes waar de zon slechts kleine vlekken van goud werpt. Kleine pleintjes met fonteinwater, kinderen die spelen, katten die lui in de zon liggen. Ik stap een vintagewinkel binnen: zachte stoffen glijden door mijn vingers, oude jurken, shawls, en jassen met verhalen die ik niet ken. Wie droeg dit ooit? Waarom is het achtergelaten? Die vragen hangen in de lucht en vormen langzaam verhalen in mijn hoofd. Ik verdwaal bijna vanzelf, en alles wat ik zie, voelt als een mogelijke scène, een personage dat wacht om ontdekt te worden.
Avondritueel
De avond valt en ik keer terug naar het appartement. De pagina’s in mijn notitieboek zijn vol, mijn hoofd leeg, ik voel me tevreden. Ik bereid iets eenvoudigs, open het raam en laat de geluiden van de straat binnen: het geroezemoes van wie nog buiten is, de geur van de maaltijden die in de restaurants worden bereid, het zachte geluid van voetstappen op kasseien. Misschien schrijf ik nog een paar zinnen, misschien ook niet. Er is geen haast, geen schuldgevoel. Morgen breekt vanzelf aan, met dezelfde mogelijkheid om te observeren, te schrijven, te verdwalen en opnieuw te voelen.
Misschien leef ik dit leven niet letterlijk aan de deze prachtige kust, maar het leeft wel in mij, als een manier van kijken, van vertragen, van schrijven zonder haast, mijzelf beter leren kennen. Een innerlijk kompas. Een plek waar ik telkens weer naartoe schrijf.
Reactie plaatsen
Reacties