De zomervakantie is begonnen. De koffers worden ingepakt, routes uitgestippel. Mijn gedachten gaan naar de afgelopen vakanties die ik in Frankrijk heb gevierd. Kleine fragmenten die als een soort film in mijn hoofd blijven bestaan. Het geluid van de zomer (cigales!), de geur van kruiden, het licht dat net iets zachter is dan elders. Dat bracht me ertoe om vakantiemomenten in Frankrijk te verzamelen. Geen grote verhalen, maar juist die kleine herinneringen.
Mijn mooie Franse momenten
Het geluid van cicaden als welkom. Nog voordat je echt bent geland in Zuid-Frankrijk, hoor je het al: cicaden. Een onafgebroken, zomerse soundtrack die je meteen laat merken dat je er bent. Voor mij is dat hét ultieme Franse gevoel.
Dorpjes waar de tijd even stil lijkt te staan. Ik kan eindeloos dwalen door dorpen waar alles net iets stiller voelt. Fayence, Aups… en dan weer die levendige kustplaatsen zoals Fréjus, Nice, Menton en Èze. Elk met hun eigen ritme, hun eigen sfeer. Soms lijkt het alsof je even in een andere tijd bent beland.
Schatzoeken op de brocantes. Er is iets magisch aan vlooienmarkten en vide-greniers. Je weet nooit wat je vindt. Een oud boek, een linnen tas met geschiedenis, een servies met een verhaal dat je nooit helemaal kent. En dan thuiskomen met iets kleins dat ineens een herinnering wordt.
Ochtenden met een knapperige baguette en versgebakken croissant. Er is weinig dat zo simpel en toch zo perfect voelt als een Frans ontbijt op een terras. Koffie, marmelade, een verse baguette. En dat gevoel dat er nog een hele dag voor je ligt, vol mogelijkheden.
Een drankje onder de platanen. Een glas Orangina of glas wijn op een terras in een klein dorp. Onder platanen, vlak bij een fontein die zacht kabbelt. Misschien een cliché, maar wel een waar je telkens opnieuw in wilt stappen. La vie française op zijn best.
De markt als zintuiglijke beleving. De geur van rijpe tomaten, perziken die bijna zoet ruiken, stapels courgettes en kruiden die je bijna kunt proeven voordat je ze koopt. En de korte gesprekken met de verkopers, alsof eten hier nog echt een verhaal heeft.
De geur van de Provence. Lavendel, tijm, rozemarijn. Alleen al door te ademen voel je dat je in Zuid-Frankrijk bent. Die geur blijft je bij, ook lang nadat je weer thuis bent.
Een simpele kaasplank bij zonsondergang. Een tafel, versgebakken brood, smaakvolle fromagerie, misschien een glas wijn. Meer is het niet. En toch voelt het als een klein feest. Terwijl de zon langzaam verdwijnt, wordt de dag nog één keer beleeft.
Dwalen door smalle straatjes. De oude stenen, de luiken in verweerd groen of blauw, de onverwachte doorkijkjes naar een plein of fontein. Je hoeft nergens heen. Alleen maar lopen en observeren.
Een verborgen strand. Geen drukte, geen geluiden behalve de zee. Een plek waar het water zo mooi blauw is en je de tijd volledig vergeet.
De ochtend voor iedereen wakker wordt. De wereld is nog stil. Je opent de luiken en de lucht ruikt fris, bijna kruidig. Er hangt een belofte in de dag die nog moet beginnen.
Herinneringen vastleggen. Misschien is dit wel de belangrijkste. Foto’s maken, een paar regels schrijven in een dagboek, kleine momenten koesteren. Zodat je, lang nadat de zomer voorbij is, weer even terug kunt keren.
Frankrijk is voor mij niet alleen een bestemming, maar ook een verzameling van momenten en gevoel. Van licht, geur, stilte en geluksmomenten die zich ergens tussen de dagen verschuilen. Het gevoel van thuiskomen. En misschien is dat wel precies waarom ik er steeds naar terug wil.
Reactie plaatsen
Reacties